Растењето со мајка која постојано го истакнува сопственото страдање може кај детето да всади чувство на вина, прекумерно чувство на одговорност и тешкотии во поставувањето граници.
Некои мајки често зборуваат за тоа колку жртвувале за своето семејство, како никој не ги разбира и колку страдале заради другите. Нивните чувства стануваат центар на семејниот живот, а со текот на времето, детето може да почне да верува дека тоа лично е одговорно за среќата на својата мајка.
Иако ваквото однесување можеби не е намерно, последиците можат да бидат сериозни. Детето кое постојано се обидува да го утеши родителот, понекогаш може прерано да ја преземе улогата на возрасен.
Во психологијата постои концепт познат како „емоционална парентификација“. Ова опишува ситуација во која детето ја презема одговорноста за емоционалните потреби на родителот, станувајќи негов утешител, доверлива личност или посредник во семејните конфликти.
Прегледот на истражувања, објавен во списанието I te atio al Jou al of E vi o me tal Resea ch a d Public Health, го поврзува овој вид на замена на улогите со различни емоционални тешкотии – особено кога тоа трае долго и ги надминува развојните капацитети на детето.
Подоцна во животот, на таквата личност може да ѝ биде тешко да каже „не“, да донесе одлука што не му се допаѓа на родителот или да постави граници без да чувствува вина. Истражувањата за психолошката контрола од страна на родителите укажуваат на тоа дека предизвикувањето вина кај децата може да биде поврзано со самообвинување и прекумерно чувство на одговорност за емоциите на другите.
Сепак, важно е да се нагласи дека мајката која минува низ тежок период не е автоматски родител кој става емоционален товар врз своето дете. Постои клучна разлика помеѓу повременото изразување тага и постојаното очекување детето да биде одговорно за емоционалната состојба на родителот.
Возрасните имаат право на поддршка, но таа поддршка треба да ја бараат првенствено од други возрасни лица, а не од децата.

















