Секој родител сака да воспита дете кое е самоуверено, носи добри одлуки и знае како да застане зад сопствените ставови. Сепак, независното размислување не се развива преку ноќ. Тоа се гради преку секојдневни разговори, мали одлуки, решавање проблеми и искуства од кои децата учат.
Наместо веднаш да му објасните на детето што треба да се направи, обидете се да го насочите самото да дојде до одговорот. Прашања како „Што мислиш за тоа?“ или „Како би можел да го решиш овој проблем?“ им помагаат да разгледаат различни можности и да изградат сопствен став.
Важно е да го ислушате нивниот одговор без потсмев или избрзани исправки. Дури и кога детето ќе направи грешка, разговорот може да послужи како можност тоа да научи како поефективно да размислува и да ја образложи логиката зад својот став.
Грешките се природен дел од учењето и не треба да се гледаат исклучиво како неуспеси. Ако родителите постојано интервенираат за да спречат каква било тешкотија, децата имаат помалку можности да научат како да се справуваат со предизвиците.
Кога детето ќе наиде на проблем, дајте му време самото да се обиде да најде решение. Ако не успее од првиот обид, разговарајте за тоа што би можело да направи поинаку следниот пат. Ова им помага да развијат трпение, упорност и доверба во сопствените способности.
Децата развиваат независност кога имаат можност да носат одлуки соодветни за нивната возраст. Тоа можат да бидат едноставни избори, како на пример: сами да си ја одберат облеката, да изберат книга за читање или да одлучат каква активност ќе прават во своето слободно време.
Притоа, родителите треба да постават јасни граници, но сепак да му остават доволно простор на детето самото да донесува одлуки. Кога детето учествува во донесувањето одлуки, тоа учи да ги зема предвид можните последици и да презема одговорност за своите избори.
Детето не мора секогаш да го дели мислењето на родителите за да покаже почит. Поттикнувањето на детето да ги изрази сопствените ставови, да поставува прашања или учтиво да покаже несогласување, му помага да развие самодоверба и способност за аргументирање.
Наместо секој приговор да го сметате за непослушност, обидете се да разберете зошто детето размислува на одреден начин. Објаснете ја вашата перспектива и разговарајте за разликите во мислењата. На тој начин, детето учи дека е можно да се има поинаков став, а сепак да се почитуваат другите.
Децата учат многу набљудувајќи го однесувањето на возрасните. Ако родителите признаат кога нешто не знаат, одвојат време за размислување пред да донесат одлука и се отворени да го променат своето мислење кога ќе добијат нови информации, децата учат дека размислувањето е процес што постојано се развива.
Исто така, важно е да се покаже како се решаваат несогласувањата, како се проверуваат информациите и како се презема одговорност за сопствените постапки. Родителите не мора да имаат одговор на секое прашање. Понекогаш, заедничкото барање одговори е најдобриот начин детето да научи самостојно да размислува.
Целта не е да се воспита дете кое секогаш е во право, туку дете кое знае да поставува прашања, да разгледува различни можности и да донесува одлуки врз основа на сопственото размислување.
